Bismillahirrrahmanirrahim 24.11.2025

Merhaba değerli ziyaretçilerim,

Bir süre önce blog yazısı yazarken deneme amacıyla klavyede “aaaaaaaaa” tuşlarına basıp öylece bırakmıştım. Fark ettim ki çoğu zaman işimizi hızlıca geçiştirme ve bir telaş içinde yapıyoruz.

 O an öyle olması gerektiğini düşünüyor veya başkalarının öyle davrandığını görüp aynı şekilde davranıyoruz. Yazıma tekrar baktığımda en az 20 kişinin okuduğunu gördüm; kimi meraktan, kimi başka bir sebepten—belki de arama motorlarının botlarıydı, bilmiyorum. Yine de, bloğa bir yazı eklemek ve bu “aaaaaaaaa”yı artık düzenlemek istedim.

Geçiştirme temalı özet kısmı aslında asıl vurgulamak istediğim noktayı oluşturuyor: Kendimizi ihmal ediyoruz. Hayatın en acımasız ihmali, insanın kendi kendini ihmal etmesi oluyor; bunu çoğu kişi, ne yazık ki geç de olsa hayatının bir döneminde mutlaka fark ediyor. Ama ne mutlu o kişilere ki bunu zamanında fark edip kendine "Dur!" diyebiliyor ve yeni bir sayfa açabiliyor.Zaman kısa, ömür kısa; yapılacak iş çok, başarılı olunacak alan çok. Ancak kimi zaman bu telaş ve ihmal, kendi dallarımızı kırmamıza sebep olabiliyor. En kötüsü ise, insanın kendi kendini kırması ve enerjisini boş ve gereksiz yerlere harcaması. 

Unutmayalım; bunun telafisi yok.Bir sorunun farkına varmak, çözüm yolunda atılan en önemli adımdır. Sorunun bir “sorun” olduğunu kabul etmek ve ona çözüm aramak—belki hemen, belki zamanla—ama muhakkak bir yol bulmak mümkün.Kendinizi ihmal etmeye bugün bir son verin. Hayatın telaşı içinde, bir an durup kendinize vakit ayırın. Bu değişimi şimdi başlatmak, daha huzurlu ve verimli bir hayatın anahtarı olabilir. Okuduğunuz için teşekkürler; kendinize değer vermeyi ve bunu geçiştirmemeyi unutmayın.